ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္သူငယ္ခ်င္းမ်ား (၈) | ေရႊေတာင္ေခါက္ဆြဲ (သို႕မဟုတ္) Golden Mountain Noodle
ဇာတ္လမ္းက ဒီလိုဗ်
“မင္းတို႕ ျမန္မာအစားအစာက ဘယ္လိုလဲ” လို႕ေမးလာခဲ့ရင္ .. “လာခဲ့” လို႕ ေခၚတတ္တာက ကၽြန္ေတာ္မ်ဳိး ေမာင္ကိုတိုးပါ။ “လာခဲ့” လို႕သာ ေခၚပါတယ္ ဒါေပမယ့္ ပိုက္ဆံကေတာ့ ကိုယ့္စရိတ္ကိုယ္ေပးေပါ့။ ဒါနဲ႕ အိမ္နားက ျမန္မာဆိုင္ေတြ ရံုးဆင္းခ်ိန္တိုင္း ေခၚသြားၿပီး ေကၽြးေမြးေလ့ရွိပါတယ္။ ျမန္မာအစားအစာကို ထိုင္းလူမ်ဳိးမ်ား မည္မွ်ႀကဳိက္သလဲလို႕ ေျပာရရင္ တစ္ခါဆို တစ္ခါပါပဲ ဗ်ာ။ ေနာက္ကို ဖိတ္ရင္လည္း “ရပါတယ္” ဆိုတာကို မၿပံဳးမရီ စကားလံုးစီကာ “ငါ ခ်ိန္းထားတာရွိလို႕” တို႕ “သြားစရာ ရွိလို႕” တို႕ဆိုၿပီး ေျပာတတ္တာက ထိုင္းလူမ်ဳိး သူငယ္ခ်င္းေတြပါ။ အခ်ဳိအခ်ဥ္အစပ္ေတြ အစားမ်ားတဲ့ ထိုင္းတို႕ရဲ႕ အေျပာကေတာ့ .. “ဆီမ်ားလို႕” တို႕ “အရသာေပါ့တယ္”တို႕ ဆိုတာ ေပါ့ဗ်ာ။
ဒါနဲ႕ တစ္ရက္မွာ .. ရံုးက ျမန္မာအစားအစာမစားဖူးေသးတဲ့ ထိုင္းေတြလည္း ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သြားစားၾကည့္မယ္ ဆိုၿပီး လိုက္လာေလေရာ။ အဲဒီေန႕က ေရႊေတာင္ေခါက္ဆြဲ ရွိတာနဲ႕ ေရႊေတာင္ေခါက္ဆြဲကို မွာေပးလိုက္တယ္။ ဒါနဲ႕ “ေရႊေတာင္ေခါက္ဆြဲ” ကို ဘာလဲလို႕ေမးေတာ့ ဘာသာျပန္အလြန္ေကာင္းလွတဲ့ ကိုတိုးကလည္း အတည္ေပါက္နဲ႕ “Golden Mountain Noodle” လို႕ လက္ဟန္ပါပါနဲ႕ ေတာင္ပံုရာပံု ပံုစံမ်ဳိး ေျပာထည့္လိုက္တယ္။ တစ္ေယာက္ေသာ ထိုင္းက ပ်ာႀကီးပ်ာယာနဲ႕ “ကိုတိုး ကိုတိုး ငါတို႕ နည္းနည္းပဲ စားမွာေနာ္ .. မင္းမွာလိုက္တဲ့ ေခါက္ဆြဲက “Golden Mountain Noodle” ဆိုေတာ့ အရမ္းမ်ားေနၿပီး ေစ်းမ်ား အရမ္းႀကီးေနမလားလို႕” ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းအေနာက္မွာ မၿပံဳးပဲ ၀ါးလံုးကြဲေအာင္ ရယ္တဲ့သူက ကၽြန္ေတာ္ပါပဲ ဗ်ာ။
(မွတ္ခ်က္။ ။ထိုသို႕လည္း မဟုတ္ရပါဘူး .. ျမန္မာဆိုင္က ဒန္ေပါက္ကို အသည္းစြဲျဖစ္သြားတဲ့ ႏိုင္ငံျခားအသိမိတ္ေဆြ ရွိသလို .. ျမန္မာအစားအစာကို ႏွစ္သက္တဲ့ ထိုင္းလူမ်ဳိး အမ်ဳိးသမီးႀကီး တစ္ေယာက္လည္း ျမန္မာဆိုင္မွာ အစားမပ်က္တာ ေတြ႕ရစဲပါ ဗ်ာ။)
ကိုတိုး
အသစ္တဖန္
အသစ္တဖန္
စံုစည္းခြင့္ရဲ႕
နံနက္ခင္း
မင္းေျခေခ်ာင္းေလးေတြကို
ေငးၾကည့္ရင္းနဲ႕
ငါ ရင္ခုန္ေနမိတယ္
ခြဲခြာျခင္းရဲ႕
ညေနခင္း
မင္းပါးမုိ႕ျပင္က မ်က္ရည္စေလးမ်ားကို
သုတ္ရင္းနဲ႕
ငါ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနရတယ္
ရင္ခုန္ျခင္းရဲ႕
ညေတြမွာ
မင္းပံုရိပ္ေတြ
ငါျမင္ရင္း
ေန႕သစ္တစ္ခုကို
ျပန္ေရာက္ခ်င္တယ္။
ကိုတိုး